Εμμανουήλ Λαμπάκης


Σεπτέμβριος 1885. Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
[…Είναι ευχάριστον δι αυτόν ότι απεφάσισε ν΄αποκατασταθεί εν χώρα έν ή εκτιμάται και εξυψούται η καλλιτεχνία, αλλά είναι λυπηρόν, πολύ λυπηρόν δια το έθνος ημών το να στερήται καθ΄ημέραν διακεκριμένων προσώπων μη δυνάμενων να μένωσιν εν τη πατρίδι ένεκα της απογοητεύσεως ήτις παρακολουθεί την έλλειψιν εκτιμήσεως και υποστηρίξεως.]
 

Ο Εμμανουήλ Λαμπάκης μαθητής και θερμός φίλος του Ν. Γύζη, επηρεάστηκε από το έργο του δασκάλου του. Υπήρξε ζωγράφος χαμηλών τόνων, φιλοτέχνησε προσωπογραφίες, ηθογραφικές σκηνές και θρησκευτικά θέματα που διακρίνονται για την απλότητα της έκφρασης και την ευαισθησία της απόδοσης. Ο Εμμανουήλ Λαμπάκης επαινείται για την εφαρμογή της προοπτικής στις αγιογραφίες του, καθώς υποστηρίζεται ότι έθεσε τις βάσεις για τη νεότερη εκκλησιαστική ζωγραφική, «χωρίς να παρ εκτραπεί εν τη μιμήσει της φύσεως, είς την ανευλαβή εντύπωσιν, την οποίαν παράγουσιν αί αγιογραφίαι της λατινικής εκκλησίας και της ιταλικής αναγεννήσεως».

Ο Αρχισιδηρουργός (ελαιογραφία)

Με εμπνευσμένα έργα όπως το Τάμα, που φυλάσσεται στο Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας της Τήνου (Π.Ι.Ι.Ε.Τ), και την αγιογράφηση του Δωδεκάορτου στον Άγιο Στέφανο των Παρισίων, αποτελεί πρότυπο καλλιτέχνη με ανήσυχο πνεύμα, που τίμησε την πατρίδα του.

Πορτραίτα με κάρβουνο και μολύβι

Έργα του Εμμ. Λαμπάκη, εκτός από το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας της Τήνου (Π.Ι.Ι.Ε.Τ), βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου ( Ε.Π.Μ.Α.Σ.), στη Συλλογή Κουτλίδη, στην κατοχή της οικογένειας Λαμπάκη και άλλες ιδιωτικές συλλογές.